:قرار راس چهار:

قرار روبه روی کافی شاپ راس چهار

آهای منتظرم،دیر کرده ای اینبار

همیشه راس چهار دست تو به دستم بود

وحال شاخه گل تو:گل همیشه بهار

دوباره رد نگاهم به جاده ها چسبید

وغوطه ور شد احساس من در این افکار:

((نگو که قید مرا هم زده نگو نه!نه!))

آهای فکر پلید دست از سرم بردار

درست یک سال بعد جاده خلوت...

سکوت یک سرکاری از خودش بیزار

یکی دوتا سه تا...هزار غنچه پرپر

صدای پک زدن من به بسته سیگار

ترانه های جدیدت چه قدر تکراری ست

نوار لعنتی من همش تکرار؟!

بگو که برمی گردی هنوز منتظرم

هنوز روبه روی کافی شاپ راس چهار

نشسته ام تنها با امید دیدارت

فقط به خاطر تکرار آخرین دیدار...

قرار روبه روی چشمانت،لحظه مرگ

صدای آخرین پیام من صدای نوار:

((امید من به سلامت برو خیالت تخت

خیال پوچ مرا هم به قصه ها بسپار))

چگونه از تو بگویم؟مگر می شود از تو گفت؟

کدامین قلم می تواند نام تو را بر روی کاغذهای خسته بیاورد؟

مگر برگهای سفید را طاقت این همه محبت است؟

می دانی؟

وقتی تو نباشی تمامی عالم در غم نبودن تو برایم شعر می گویند و من

بدون تو با این همه دریای اشک چه کنم؟

با این همه دشت دلتنگی به کجا آواره شوم؟

من مدتهاست که در نام تو محو شده ام

آرزوی من،سراغ تو را باید از کدامین ستاره گرفت؟

با کدام نسیم می شود به کوی تو وزید؟

از کدام پنجره می توان تو را دید؟

و کدام پنجره زیر پای تو قربانی می شود؟

من به کدام باد صدای ترک خوردن قلبم را بسپارم؟

ابدیت من،دلتنگیم را چگونه به تو بگویم که باورت شود؟

آخر وقتی که تو نیستی انگار همه با من قهرند،

پنجره ها به رویم بسته می شوند

جاده ها را نمی بینم،ستارگان دیگر نمی درخشند

ومن هم نمی توانم در آسمان تو را پیدا کنم

تو را قسم،تو را قسم به شقایق های غریب،

در این روزگار قحطیِ آغوش،پناه دلتنگی هایم باش

نمی دانی که قلب من چه قدر محتاج محبت توست

نمی دانی چشمانم چقدر برای گریه ای ارغوانی تنگ است

باور کن من از تمام دلتنگهای جهان د لتنگ ترم....  

یکی بود یکی نبود.

اونی که بود تو بودی و اونی که تو قلب تو نبود من بودم.

یکی داشت یکی نداشت.

اونی که داشت تو بودی و اونی که جز تو کسی رو نداشت من بودم.

یکی خواست یکی نخواست.

اونی که خواست تو بودی و اونی که نخواست از تو جدا بشه من بودم.

یکی گفت یکی نگفت.

اونی که گفت تو بودی و اونی که دوست دارم رو جز تو به کسی نگفت من بودم.

یکی رفت یکی نرفت

اونی که رفت تو بودی و اونی که چشم به راه اومدنت موند من بودم.

حکایت من و تو قصه آن دو غواص است که در نهایت صمیمیت برای صید مروارید به دریا می روند و یکی از آن آنها هر چه مروارید بیشتری صید می کند یک قدم آن سو تر می گذاردونگاهش کم رنگتر به تماشای غروبهای با هم بودن معطوف می شود

در نغمه گنگ احساست کسی را جست وجو کن !

که در عمق چشمان بلورینت تما هستی اش را جست و جو کرد!!!

بنویس  از سر خط

بنویس که دلت دیگه به یاد او نیست

بنویس که بدونه وقتی نباشه قلبت از غصه خون نیست

اون که گذاشت و رفت یه روز سرش به سنگ می خوره بر می گرده

دیگه صداش نکن بذار خودش بیاد  دنبالت بگرده

دیگه گریه نکن آخه اشک تو باعث شادی اونه

دیگه به پاش نسوز آخه اون واسه تو دیگه دل نمی سوزونه

اگه می خواست می موند حالا که رفته قصه ش رفته از یادم

اگه پیشم می موند دیگه جز اون به هیچکی دل نمی دادم.

اگه یه روز تو نباشی و بین ما راهی نباشه

 نمی دونم کی می تونه  برام مثل تو باشه

اگه یه روز تو نباشی یا بری ازم جداشی

....نمی دونم تو می تونی عاشقی دوباره

باشی؟؟؟؟

تو را بیشتر از دیروز

و

کمتر از فردا دوست دارم....

به امید یه زندگی خوب وآروم
این زندگی خوب و آرومو می خوای تنهایی باهاش چی کار کنی
می خوای تا آخر عمرت پول داشته یاشی
که زندگیت به نظر خودت زیبا باشه
اره من هم از پول بدم نمیاد ولی با این چیزی که
خیلیها ازش خوششون می یاد نمیشه هر کاری کرد
نه
نمیشه کسی رو از درون عاشق کرد
نمیشه از درون عاشق شد
نمیشه عشق رو از درون احساس کرد
چرا میگم درون
چون تا از درون چیزی رو نخوای نمی تونی بهش برسی
و این پول یه دنیای دیگه ای داره دنیای مجازی  که خیلیها توش گم شدند
 و هنوز فکر میکنند دیگه هیچ چیز بالا تر از این نیست
اما
اما دنیای عشق و انواع عاشقایی که با عشقشون خداحافظی می کنند
(میدونم همیشه این اماها کارارو خراب می کنند)
دنیایی که شاید هر کسی نتونه واردش بشه
مثل اینه که یه کلمه عبور ازت بخواد و تو اونو نداشته باشی

می فهمی اگه یه کم دیر بجنبی نابود شدی
بعد از یه مدت که میبینی همه چیز از دست رفتست
دیگه نمی خوای اون هیکل گندتو حمل کنی زورت میاد
میری تو خودت
نسبت به همه چی بی تفاوت میشی
آیندتو از دست رفته میبینی و فکر میکنی نباشی بهتره
بعد سعی میکنی یه مدت با همه دوست باشی و با مهربونی
با هاشون رفتار کنی
همه رو با روش خودت شاد میکنی و اخرش که میبینی هیشکی
ازت هیچ کینه ای نداره میری و خودتو از زندگی به نظر خودت نکبت بارت
خلاص میکنی
بعدش اگه تو فیلما دیده باشی یا از زبان خیلی ها شنیده باشی
بهت میگن ضعیف بودی
قدرت زندگی رو نداشتی
نتونستی از پس خودت بر بیای
اما هیشکی  نمی دونه
تو خودت نبودی
تو دنیایی که همه دارن توش زندگی می کردند
تو حضور نداشتی و
فقط جسمت تو این دنیا یود و
فقط یک نگاه باعث شد که این همه راهو بری و
اخرش به یه طناب برسی که وسطش یه گره محکم خورده و به یه
جای بلند آویزونه
البته این سبک عاشقی برای افرادیه که حاضر ند واسه عشقشون جون بدند
اما نه بعضی ها هم سعی می کنند عشقشونو فراموش کنند ولی نمی تونند
پس به زندگیشون ادامه می دند ولی در طول زندگی انقدر ضعیف می شند
که اعتماد به نفس انجام دادن حتی یه کار خیلی کوچیک رو هم از دست می دند
و فکر می کنم کارشون خیلی سخت تر از اون دسته است که
همون اول تسلیم میشند و بار سفرشونو واسه اون دنیا می بندند.
خوب ببخشید اگه یه کم بی معنی نوشتم
چون وقتی داشتم می نوشتم اصلا تو حال خودم نبودم
و فقط به فکر این بودم که هرچی تو ذهنم می گذشت رو برای شما
روی این پستم بنویسم

تو ای طوفان مغرور و تو ای بادهای سهمگین مغرب ، غوغا کنید و به سختی بر بدن من شلاق و تازیانه بزنید ، آرامش باطنی من هرگز از میان نمیرود و همانند برادرم کوه سیاه که مرا حمایت میکند ، پا بر جا و جاودانی هستم ، تا خداوند فرمان ندهد آبهای مقتدر و موجهای سهمگین من زمین و هر آنچه در او هست در خود غرق و نابود نخواهد کرد .

پس تو ای طوفان هر آنچه خواهی غوغا کن و چون محتضری بنال و فریاد و زاری بنما . من همانند کوه سیاه که صخره های آن را همیشه در آغوش دارم پا بر جا و جاودانی هستم تا فرمان ابدیت را بگوش بشنوم .
تو ای طوفان هر آنچه خواهی تازیانه بر موجهای کوتاه و بلند من بنواز و آنها را در هم پیچانده و روی یکدیگر بغلطان .

نمی دونم قصه از کجا شروع شد ولی می دونم خستم...انقدر خسته بودم که
 دلم می خواست سرمو رو شونه های یکی بذارمو گریه کنم...انقدر دلم گرفته بود که وقتی دیدمت همه آرزو هامو
ریختم رو تو......همه خیالم شدی تو...حالا من موندم و کلی
خیال از دست رفته کلی غرور و خیال که همش ریخت زمین...گفتم همه چیز درست می شه
می شم آدم سابق...گذشته رو فراموش می کنم...گفتم می شم بازیگر میرم نقش یکی دیگه
رو بازی می کنم...اما نمی تونم می ترسم ..می ترسم نتونم خوب بازی کنم
نمی دونم تقصیر تو بود که جلوم سبز شدی...تویی که برام نمایش بازی کردی
یا تقصیر خودم که همه آرزهامو به تو منتهی کردم...
حالا دیگه از پایان قصه می ترسم

استاد قميشي بابرداشت ويژه اش از انواع موسيقي و با توجه کامل به موزيک روز دنيا به ويژه در حيطه ي پروگرسيو تنظيم, صداسازي و ميکس به مرز نوآوري و خلاقيتي کامل رسيده و در بيان خود قوام ودوام يافته است. همکاري با تنظيم کنندگاني آگاه و خوش ذوق (که بعضا با وجودي که ايراني نيستند, توانسته اند با موسيقي ايراني ارتباط برقرار کنند) و نکته سنجي شخص سياوش در استفاده ي آگاهانه و هوشمند از صداسازي هاي الکترونيک و ساوند افکت هاي عجيب و بجا در تنظيم قطعاتش, به موسيقي او تنوعي خاص و رنگارنگي منحصر به فردي بخشيده است که موزيکاليته ي ترانه هاي او را به گونه اي بهتر و جذاب تر نمايان ميکند. از لحاظ شعري, ترانه هايي که سياوش براي کار انتخاب ميکند چند ويژگي اساسي دارند که مهم ترين آنها سادگي و رواني کلام و دوري از پيچيدگي هاي معماگونه ي شعري است.

سياوش از ديرباز علاقه اي به استفاده از کلام روشنفکر مأبانه و غير مردمي نداشته است و با انتخابي آگاه, به دام ابتذال ناشي از ساده پسندي و بي هويتي هم نيفتاده است

فضاي ترانه هاي او فضايي روشن و اميدبخش است, به دور از سايه هاي خاکستري و سياه رايج در ترانه ي نوين ايران.
اعتراض موجود در ترانه هاي انتخابي او هم نوع با موسيقي اي, اعتراضي سياه و خمود نيستو از تلخي و شيريني توأم برخوردار است.
جالب اين که متقابلأ در کارنامه ي هنري سياوش به هيچ رو با ترانه هاي بي معني و سبک سرانه هم مواجه نمي شويم. شادترين ترانه هاي او, نه در کلام و نه در موسيقي به مرز انحطاط و ابتذال نزديک نمي شوند و شعر و موسيقي ترانه هاي شاد او هم ا ز حدود تشخص, حجب و آبرومندي مأخوذ به حيا بيرون نمي روند.

 مضامين ترانه هاي سياوش عموما مضامين و موضوعات عاطفي در حوزه زندگي فردي و اجتماعي اند و"عشق, زندگي و حرکت" در اين ميان نقش محوري و کليدي دارند و داستان هر ترانه هم غالبأ با پاياني روشن و اميد بخش همراه است. سياوش در شناخت و کشف ملودي پنهان در شعر استعدادي خداداد دارد و با قوه ي درک ريتم بسيار خوب, ضرب آهنگ مناسب شعر و ملودي را براي کارش مي يابد.

 به همين دليل, در آلبوم هايش همه نوع ترانه با ريتم هاي گوناگون شنيده مي شود, تنوعي که شنونده را دچار ملال ناشي از يکنواختي آلبوم نمي کند. او در اجراي ترانه هايش صاحب سبکي مشخص است. آشنايي عميق با ملودي و تنظيم ترانه اي که آهنگ آنرا بر مبناي توان حنجره و نقاط ضعف و قوت صداي خود ساخته و ويژي هاي خاص صدايش اعم از توناليته و موزيکاليته ي صدا, نتيجه ي خوانندگي اش را بسيار درخشان و پر ثمر کرده است. صداي زخمي و خش دار, آميخته با تحريرها و غلت ظريف آواز ايراني جملات آهنگين را با صميميت و احساسي ژرف و بي غش مي خواند که گويي شعر و آهنگ تنيده بر هم, از جان خواننده بر مي آيند و بر دلشنونده مي نشينند.

به جرأت ميتوان گفت هيچ آهنگسازي در موسيقي ترانه ي نوين ايران, در طي سي سال گذشته همانند سياوش قميشي حرکتي رو به جلو و کمال طلب با حفظ و افزايش روز افزون تعداد مخاطبان نداشته است. ترانه هاي سياوش قميشي (ترانه به معناي جمع آهنگ و شعر و صدا) مخاطب عام دارد و اين عموميت به ويژه در بين جوانان ديده مي شود.

 شايد او تنها آهنگساز/خواننده اي ست که هر چه بيشتر کار ميکند مخاطبان و علاقه مندان جوان تري پيدا مي کند و به زبان موسيقي به جوانان, زندگي, عشق و نشاط مي بخشد, همچون دوستي همسن در خلوتشان ميخواند و مانند پدري مهربان سنگ صبور درد هاي جواني شان مي شود. همه ما – نسل بعد از انقلاب – در داخل و خارج کشور با صداي سياوش قميشي زندگي کرده ايم , عاشق شده ايم, گريسته ايم, خنديده ايم و نفس کشيده ايم. با او بوده ايم و او با ما بوده است.

موسيقي و صداي سياوش همچون زندگي اش ساده, روان و بي پيرايه است و به سادگي در ضمير پاک جوانان مي نشيند و شايد از اين روست که جوانان بسيار دوستش مي دارند چرا که جواني مظهر سادگي و يکرنگي ست. سياوش قميشي مانند سرزمين زادگاهش انساني آفتابي است, آفتاب وجودش بي غروب باد.

با کمي دقت در آلبوم هاي سياوش ميتوان بسياري از برداشت هاي آزاد وي را از موسيقي کلاسيک ايران به وضوح مشاهده کرد. در واقع سياوش قميشي و هم نسلان موفقش آموزش موسيقي را از کودکي به طور خودآگاه يا ناخودآگاه با موسيقي ناب ايراني شروع کردند. شنيدن روزمره ي اجراهاي بسيار موثق و اصيل از بزرگان موسيقي ايران در سالهاي 1320و1330 از راديو تهران تجربه اي تکرار نشدني براي هم نسلان سياوش به عنوان کودکان آن روزگار و بزرگان آينده موسيقي نوين ايران بود که به مرور پس از آشنايي با حوزه هاي ديگر, موسيقي عملي را از طريق مراجع و منابع کاملأ جدا آموزش ديده وتجربه مي کردند.

سياوش قميشي خود سالهاي 1970 را در انگلستان (مهد موسيقي راک) گذرانده و آموزش موسيقي ديده است. موسيقي گروههاي بزرگ غربي و شرايط زماني – مکاني فعاليت آنها را از نزديک درک و لمس کرده و آثارشان را عملا مشق و اجرا نموده است. اين آميختگي عملي با موسيقي روز دنيا در کنار ذهنيت و ناخودآگاه انباشته از ملودي هاي موسيقي ايران, زماني که منشا خلق هنري قرار گرفتند ترکيبي نو و بديع از ملودي و هارموني را پديد آوردند که پيشتر همانندي نداشت. از اين روست که موسيقي سياوش قميشي را يکي از بهترين نمونه هاي هنر هم نسلانش مي دانيم.

عشق = سياوش قميشي

سياوش قميشي (متولد 1324-1945 در اهواز و بزرگ شده در تهران ) آهنگساز, شاعر, تنظيم کننده و خواننده اي ست که در بين عموم به عنوان خواننده و براي خواص به عنوان آهنگساز و خواننده اعتباري ويژه و متفاوت دارد. نخستين وجه و شايد مهم ترين وجه تفاوت آثار سياوش قميشي در ملودي هايش نهفته است. ملودي هايي بسيار متأثر از موسيقي کلاسيک (اصيل) ايران و در عين حال مبتني بر آکورد هاي غير معمول و کاملأ غير ايراني که ترکيبي عجيب و درخشان را از موسيقي ايراني و غربي در قالب ترانه هاي پاپ (Popular) به وجود آورده است و همچون مهري برجسته, برداشت ناب سياوش قميشي را از هنر ايراني با اشرافي جامع بر انواع موسيقي غير ايراني به نمايش مي گذارد.

در بيشتر آهنگهاي ساخته سياوش رگه هايي روشن و قوي از موسيقي ايراني را مي توان يافت که گرچه روايت جز به جز موسيقي رديفي ايران نيستند اما به خوبي حس ايراني بودن را حتي در ذهن شنونده ي غير حرفه اي متبادر مي کنند و اين هنر اوست که با گريز آگاهانه از تکرار سنتي و نخ نما, ملودي هاي ظريف ايراني را همچون تارهاي طلا بر پيکره ي ترانه اش مي بافد.

تو كيستي كه من اينگونه بي تو بي تابم

شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم

تو كيستي كه من از موج يك تبسم تو

بسان قايق سرگشته روي گردابم

اگه بازم دلت می خواد یار یکدیگر باشیم مثال ایوم قدیم بشینیمو سحر پاشیم
باید دلت رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری که توش منو تنها نزاری

                پرنده بودم اما پرنده اي دلگير

پرنده بودم اما هواي باغ زمين

از آسمان بلند كشيده بود به زير

                                                                   پرنده بودم اما پرنده اي بي پر

                                                                   پرنده بودم آري ولي عليل و اسير

         چقدر منتظرت بودم اي چراغ مراد

       كه خط گمشده ام را بياوري به مسير

و آمدي و مرا زين خرابه پر دادي

به سمت باز افقهاي روشن تقدير

                                                       ميان اين من حال و تو اي من پيشين

                                                       تفاوتي است اساسي ، قبول كن و بپذير

گذشت آنچه ميان من و تو بود ، گذشت

ترا نديده گرفتم ، مرا نديده بگير

به راز عشق بزرگي وقوف يافته ام

مرا مجاب نمي كرد عشق هاي حقير

پرنده ام اينك يك پرنده آزاد

پرنده ام آري يك پرنده …

عکس های تتو در کنفرانس خبری Yaroslavl

یولیا ولکوای ۲۱ ساله

لنا کاتینا ۲۲ ساله

اولین رستوران و کافه به نام گروه تتودر شهرBelfast در جاده Lisburn 701 افتتاح شد.تو کشور انگلیس

بنام آنکه ناقوس قلبش آهنگ محبت می نوازد......

             تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

بسان قایق سر گشته روی گردابم

«دوستتون دارم»

              «وفای عشق»

مرا صدبار از خون برانی

                                دوستت دارم

  به زندان  خیانت هم کشانی 

                                   دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن

                                           چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندای

                             دوستت داوم

عطر گل فراموشمم شده بود چشمانم آنقدر

به چشمک زدنهای ستارگان عادت کرده بود که ستاره همیشه

روشن باورش نمی شد این شد که ندانستم گلی بود که در آسمان

درخشید یا ستاره ای بود که در بیابان رویید ! هر چه بود٬ آنقدر بوی 

پاکی می داد که ایمان نیاوردن به رایحه اش٬ سخت تر از دل کندن

از هرزه گلهایی بود که تنها یک ردیف گلبرگ داشتند و آنقدر روشن بود

که در خواب٬ با چشمان بسته هم نمی شد او را ندید ! از آن پس در هر

لحظه ام ٬ وضو با نورش می گیرم و در بوییدش ٬غرق رکوعم..!!

کنسرت باشکوه گوگوش و مهرداد در آتلانتا سیزدهم ژانویه 2007

 

کریسمس را به تمام مسیحیان جهان بویژه هموطنان عزیز مسیحی تبریک می گوئیم

در آستانه ميلاد حضرت مسيح پيام آور صلح و آزادي و همزمان با شب يلدا شب چيرگي نور و نشاط بر تاريكي و اندوه ،  اثر جديد خانم گوگوش بنام " آبي " پخش شد و همه اذهان و افكار را به سمت جهان بدون خشونت ،  جهان عاري از جنگ و جهان توام با عشق و مهرباني  متوجه ساخت.

همين دو مناسبت يعني تولد حضرت مسيح و شب يلدا كافيست تا ما ترانه آبي را ترانه صلح و آزادي بناميم زيرا مسيح پيام آور آزادي و صلح و شب يلدا شبي براي سيطره ی نور و روشنايي بر ظلمت و تاريكي است

ترانه آبي كار مشترك گوگوش ، بابك اميني و نصرت فرزانه است كه شعر ترانه آن توسط فرزانه سروده شده و بابك اميني كار آهنگسازي اين اثر را انجام داده است و در نهايت ترانه آبي با صداي دلنشين خانم گوگوش اجرا شده است.

به اميد پديد آمدن  آفرينش هاي هنري بيشتر با  بهره گيري از صداي دلنشين و توانمندي هاي شگرف خانم گوگوش و با استفاده از فكر خلاق و رويكرد استادانه بابك اميني و نصرت فرزانه در عرصه موسيقي و ادبيات .

غزل شیشه ای Song of Glass کاری از نوید شادپور Includes Courtesy Clips

گالری شهرام کلاته

اصل نامه ي محبت آميز گوگوش به سايت تاجيکستان دات کام و به تمام حاميانش در سرتاسر کره ي خاکي  بتاريخ 12  ارديبهشت ماه 1384 Googoosh's Letter Dated May 1, 2005  toTajikestan.com and to All Her Supporters around the Globe:

گوگوش عزيز ضمن سپاسگزاري از آن همه مهر  و لطف و صفا نسبت به سايت تاجيکستان دات کام، همراه با انبوه دوستداران و حاميانت که اين سايت بي ريا را به عنوان منبع موثق اخبار مربوط به شما انتخاب نموده اند، هميشه در کنار وجود گراميت خواهيم بود تاجيکستان دات کام

دوستداران گوگوش

 

عبور لحظه های غم از این دل چه بی صداست

صدای ساز خسته ام به گوش دل چه بی نواست

به خواب من گذر کنی در این شب های غم رده

سحر شود سفر کنی چو خواب من که بی وفاست

دلم زبرق چشم تو کند هوای عاشقی

کجا کند دل عاشقی به چشم تو که بی یهاست

به دیده ام نظر کنی نگاه غم سپهر کند

گریز از ان نگاه تو که چشم تو پر از جفاست

سفر ز چشم من کنی وای به دل چه می کنی

بمان به حبس این دلم که این قفس پراز رهاست....

به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به آسمان نگاه کن کسی هست

که عاشقانه تو را می نگرد و منتظر توست اشکهای تو را پاک می کند

و دستهایت را صمیمانه می فشارد تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت

به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به آسمان نگا کن

و اگر بور داشته باشی می بینی ستاره ها هم با تو حرف میز نند

باور کن که با او هرگز تنها نیستی هرگز

فقط کافی است عاشقانه به آسمان نگاه کنی...

اگر باران بودم آنقدر می باریدم تا دشتها و رودهای تشنه را سیراب کنم

اگر گل بودم شاخه ای از گل نقدیم وجودم می کردم

اگر اشک بودم به پایت می گریستم

و اگر محبت بودم آهنگ دوست داشتن را برایت می خواندم

ولی افسوس که باران و نه گل و نه اشک و نه محبت ولی هر چه هستم

دوستت دارم

 عبور لحظه های غم از این دل چه بی صداست

        صدای ساز خسته ام به گوش دل چه بی نواست

      به خواب من گذر کنی در این شب های غم زده

        سحر شود سفر کنی چو خواب من که بی وفاست 

           دلم ز برق چشم تو کند هوای عاشق

       کجا کند دل عاشقی به چشم بی بهاست

       به دیده ام نظر کنی نگاه غم سپهر کند

        گریز از آن نگار تو که چشم تو پر از جفاست

         سفر ز چشم من کنی وای به دل چه می کنی

          بمان به حبس این دلم که این قفس پرواز رهاست.....

       از آتش پرسیدن محبت چیست؟گفت از من سوزان تر است    

                    از گل پرسیدن محبت چیست؟گفت از من زیبا تر است

                    از شمع پرسیدن محبت چیست؟گفت از من عاشق تر است

                    از پروانه پرسیدن محبت چیست؟گفت از من دیوانه تر است           

                 از حافظ پرسید محبت چیست؟گفت محبت یعنی تارو پود زندگی

                      از خود محبت پرسید.چیستی؟گفت نگاهی بیش نیستم 

      در غرقی دل آهی بیش نیستم

                                      یادم باشد حرفی نزنم که 

                                         به کسی بر بخورد...

                                              نگاهی نکنم

                                          که دل کسی بلرزد....

                                                راهی نرود

                                              که بیراه باشد....

                                              خطی ننویسم

                                        که آراز دهد کسی را .

                                              یادم باشد که

                                    روزی و روزگاری خوش است...

                                   همه چیز رو به راه است و خوب .

                                     تنها...تنها....دل ما دل نیست....

    من فرشته هستم که بلند پروازی را بیشتر می پرسندک اما زندگی به بالهایم

                                       پرواز کردن نیماخت

        خداوند!<از تو می خواهم نفرت هیچ انسان در فرشته تو خلاصه نشود!>

                        ملکا!<جانم را با نورهای قدسی ات روشن کن!>

          پرودگارا!<یادیم کن تا همشه روی نگاه کردن به آیینه را داشته باشم!>

                          محبوبا!<روحم را از زیباو وجدانم را پاک نما!>

       مهربانا!<یا آنچه می خواهم را به من بده یا هیچ چیزی را یا آن یا هیچ چیز!>

 قسم به آن ستاره ها

که لحظه لحظه با منست

قسم به موج اشک چشم

که غم گرفته قلب خسته ام

تو آخرین گلایه ای

تو آخرین تبسمی

چه عاشقا نه خواتدمت!

چه عاشقا نه خواتدمت!

اگر گل امید تو

دوباره باز بشکند

تمام لحظه های من

بر از ستاره می شود

صدای خندها ی من

به جان کهکشانی ات

غزل غزل سروده میشود

ای خدا ای خدا از توی آسمونا

گوش بده به درد من که می خوام حرف بزنم

واسه یک روزم شده سکوتم رو بشکنم

ای خدا بگو واسه چی ساختی منو

تویه این زندون غم چرا انداختی منو

چرا هر جا که میرم در به روم باز نمی شه

چرا هر جا که دلیه میشکنه مثل شیشه

ای خدا حرفی بزن اگه گوشت با منه

اون کیه که قلبم رو داره آتیش میزنه

گفتم تو را نبخشم گفتی که بیگناهم

اما چرا برایت بیگانه شد نگاهم

در روزهای شیرین همواره با تو بودم

با من چرا نماندی در شب سیاهم

تصویر آخرین نگاهت رو برای همیشه توی ذهنم نگه میدارم

همه ی اشکایی رو که به خاطر تو ریختم تو صندوق میزارم

و هر روز اسمت رو روی دیوارای عالم می نویسم.....

چشمانم چه گناهی کرده اند که این همه اشک بریزند...

*دلم تنگ است*

پاییز هم رفت درست مثل تو

انگار زمستان امسال هم می خواهئ انتقام همه غروب های سرد

و کشندهاش را از من بگیرد

که اینچنین بغضی شده است در گلویم

نه می رود که راحت شوم

نه اشک میشود که ببارد

فقط روی سینه ام سنگینی می کنئ

و حالا که به نفس نفس افتادم تو می خندی

لبخن می زنی شاید لبخندی به بزرگی حماقت من

میان این ازدحام تها می شوم

باز مرداب تنهای ام اج می گیرد عمیق می شود

ا نقدر که به نفس نفس می افتم

میان این هق هق ارام ارام سکوت میکنم

چشم های مان سرگردانی ها می شود

و ذهن خسته ام مامن اشفتگی ها

فکر که می کنم می بینم باز اشتباه کردم اشتباه

اقاقی مهربان برای زمستان تنهایی بخوان بگو بنویس

فقط سکوت نکن

تو بهانه ی خوبی بودی برای نوشتن من

اما نوشته های باعث نشد که تو از رخوت این روزها بیرون بیایی

این همه وقت گفتی دل کوچکت نگاه چشمانت

بغض گلویم پرپر می زند

بخوان بنویس بگو

فقط سکوت نکن....

*قانون تنهایی*

قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق ...

و عشق ارمغان دلداگیست و این

 سرنوشت سادگیست

چه قانون عجیبی!چه ارمغان

نجیبی! و چه سر نوشت تلخ و غریبی!

بوسه يعني مستي از مشروب عشق

بوسه يعتي آتش و گرماي تب

بوسه يعني لذت از دلدادگي

لذت از شب لذت از ديوانگي

بوسه يعني حس خوبه طعم عشق

طعم شيريني به رنگ سادگي

بوسه يعني آغازي براي ما شدن

لحظه اي با دلبري تنها شدن

بوسه آتش ميزند بر جسم و جان

بوسه بر ميدارد اين شرم از ميان

بوسه يعني شادي و شور و نشاط

بوسه يعني عشق خالي از گناه

بوسه يعني قلب تو از آن من

بوسه يعني تو هميشه مال من

بوسه يعني وصل شيرين دولب

بوسه يعني عشق در اعماق شب

اينجا کوير است٬ کوير دل من

خوش آمدی به دنيای افسردگی من

تنهايی٬سکوت٬سکون٬اينها برای پذيرايی ست

اميد٬عشق٬ايمان٬وجود ندارد

اميد؛هيچ گاه نبوده و نيست

عشق؛ به خاطره ها پيوست

ايمان؛از کوير گريخت

و پايان اين کوير چيزی نيست ،جز بيهودگی.......

در این دنیا بی مروت که هیچی حالیش نیست تمام را داغون کرده هرجا برم حرف از عشق و دوستت داشتن بشه طرف چشماش پر اشک میشه اخی  یکی نیست به اینا بگه عشق چیه دوستت داشتن چیه هیچی بهتر از تنهایی نیست مثل خودم من تنهایی را خیلی دوست دارم نه نمی خوام به تو چیزایی که دوست نداری بقبولم ولی این  راهش نیست اینا بدون روزگار اگه بخوای کوتاه بیای پدرتا در میاره دمار از روزگارت در میاره یعنی زندگی همینه نه فکر نمی کنم همش دورغ فریب باشه یا نباید برای خودت یه قفس درست کنی که در اون مرگ حکومت کنه و وهمه چیز برایت تکراری باشه زندگی را برای خودت سخت نگیر ولش کن هر چی عشق و.......

برای خودت باش بر روی دنیا بخند تا به رویت بخنده

خدایا رفیق نیمه راه را دوست ندارم دوری از یار دوست ندارم دورنگی و فریب را دوست ندارم فقط یک چیز را دوست دارم اول تو را دوم عشقم همان عشقی که به خاطرش حاضرم همه چیز از همه کسم گذشتم حتی از جانم فقط به خاطر اینکه بفهم چقدر دوستش دارم

می خواهم فریاد بزنم که صدایم تا کرانها برود آنقدر که اوهم صدایم را بشنود بااینکه به فریادم نمی رسد هر چقدر هم که گریه کنم اشک بریزم دادبزنم آخه خالی نمیشم تو که دلم را شکستی بگو چه طوری خالی بشم روت از من بر می گردونی طوری نیست پس آنقدر تنها می مانم تا روز مرگم فرا رسد

مرگ تنها راه رفتن نیست رفتنی که دیگر برگشت ندارد چشمانت را می بندی دیگر باز ش نمی کنی می دانم که مر گ حق است وهیچ ترسی از ان ندارم و هر لحظه منتظر آمدنش هستم که استقبال از او کنم مرگ با من رفیق با وفاست زیرا وفای خود را زمانی ثابت می کند که مرا از تنهایی بی وفایی سختی ها نامردهای زمانه نجات می دهد می دهد پس مر گ بهترین راه است

منم یه دنیا غم و غصه به هر کی میگم باور نمی کنه همه میگن بچه ای مگه بچه ها دل ندارن مگه بچه نمی تونم غم و غصه داشته باشند من یه اسباب بازی خیلی خوب داشتم تازه بدستش اورده بودم ولی یه نفر اونا بر داشت چرا یه عروسک دیگه هم دارم اونا هدیه کردم به دوستم دادم ولی می خوام بدمش  به یکی دیگه چون خیلی می خواستمش هدیه اش کردم  کاشیکه اینا بفهمه از دستم ناراحت نشه اون عروسک را پیداش می کنم اما یه نفر اونا بر می داره نمی دونم ولی با همه عروسکام خوبم با اینکه اینقدر عروسک دارم ولی خیلی تنهام تنهای تنهایی را دوست دارم بی نهایت می خوام تا آخر عمر بچه باشم چون بچه ها دلشون خیلی بزرگه تنهها باشم چون زندگی همینه

یادته بهت میگفتم که اگه بری میمیرم زندگی بی تو محاله دست مرگ رو من میگیرم

یادته که روز آخر بغضم رو نگه نداشتم تو جواب تلخ بدرود گریه هام رو جا گذاشتم

من تنها رو سپردی به هجوم تیغ غربت خودت اما پر کشیدی میون تیک تیک ساعت

به تو گفتم نرو برگرد که تو قلب من نشستی ولی تو با خنده گفتی که دیگه عهد ُ شکستی

میدونم یه روز دوباره برمیگردی خیلی دیره میگی حرفاش یه دروغ بود بی صدا دلت

میگیره

ولی افسوس که دل من دیگه عاشق نمی مونه که برای با تو بودن شعر خوش بختی

بخونه

برو اون قلبتُ بردار که واسه خودت بمونه توی رویا جا نداری بسه حرف عاشقونه

یادته به من میگفتی که برام فقط تو موندی حس من مثل یه شعره بیت آخر رو تو خوندی

اما تو ساده شکستی حرمت هر چی نفس بود کاش تو قصه هات میگفتی دل من برات قفس

بود

غربت من هر چي كه هست

از با تو بودن بهتره

آخره خط زندگي

اين نفساي آخره

وقتي دارم با هر نفس

از اين زمونه سير ميشم

وقتي با يه زخم زبون

از اين و اون دلگير ميشم

اين آخره راهه ديگه

بايد كه تنها بميرم

تنها تو اوج بي كسي

تو غربت آروم بگيرم

بايد برم بايد برم

بايد كه بي تو بپرم

آخ كه چه سنگين ميزنه

اين نفساي آخرم

سكوووووووووووووت من نشونه رضايتم نيست ميدوني

گلايه هامو ميتوني از توي چشمام بخووووووني

بگو آخه جرمم چيه

كه بايد اينجور بسوزم

هيچي نگم داد نزنم

لبامو رو هم بدووووووووزم

در به در غزل فروش منم كه گيتار میزنم

با هر نگاه به عكست انگار

من خودمو دار ميزنم

نفرين به عشق به عاشقي

نفرين به بخت به سر نوشت

به اون نگاه كه عشقتو

تو سرنوشت من نوشت

نفرين به من نفرين به تو

نفرين به عشق من و تو

به ساده بودن منو

به اون دل سياه تو

کاش  بعضی عاشقای دنیا میفهمیدن عشق وجود خارجی نداره .

.اون دلهایی هم که اونا بهش معتقد هستن مثل  همین عکس میمونه .

همینطور که این به اصطلاح قلب عاشق با یه باد نظامش به هم میخوره آتش دل اونا هم در عرض چند ساعت خاموش میشه و ...

برای لحظه لحظه با تو بودن آتش روشن می کنم .

فرار نکن!چرا برای دیدن خاکسترت صبر نمی کنی؟

زیباترین صحنه را برایت درست کرده ام،چرا به آتش وجود خودم

نظر نمی کنی؟

برای آخرین ساعات عمرت در قلب من،چرا خرماوحلوا نذر نمی کنی؟

همیشه خستگی هایت برای من بوده،چرا در این آخرین لحظه خستگی ات

را بدر نمی کنی؟

به جای تمام جشن های کوچک قلبم آتش روشن است.چرا از ترس

انتقامش،به جای دیگرسفر نمی کنی؟

به پای قلب سیاهت ریخته شد شعر های من،چرا به کوچه باغ

شعر هایم گذر نمی کنی؟

برو که هیچکس منتظرت نخواهد نشست،تویی که از شکستن دل هیچکس

حذر نمی کنی.................!!!

شايد نبايد بگم... اما باور كن ديگه بريدم!

نه از اينكه ديگه دلخوشي ندارم!
نه از اينكه زندگيم مثل يه كلاف سر در گم شده!
نه از اينكه همه لحظه هام شده انتظار!
نه از اينكه تنهام وكسي نيست كه منو بفهمه!
نه از اينكه هر شب كابوس مي بينم!
نه از اينكه مدام از خودم مي پرسم ،آيا سهم من اين بود!
نه از اينكه تو خونه ي خودم هم غريبه ام!
نه از اينكه حسرت يه بار هق هق گريه کردن واسه خوش اومدن و بد اومدن اينو اون تو دلم مونده!
نه از اينكه ديگه بارون نمي آد و گرما خفقان آوره!
نه از اينكه هرچيزي مي خوام واسم مثل يه سرابه!
نه از اينكه ديگه هيچكي دلم رو نمي بره!
نه از اينكه آسمون و زمين دست به دست هم دادن تا منو از پا در بيارن!

نه از اينكه لبهام ديگه حرفي براي گفتن نداره!

باور كن نه!

بريدم..اما نه از همه اينها ..

بريدم از دست اون کسی که يکباره اومد و رفت...

می نویسم ازتو!  

ازتوای شادترین ای تازه ترین نغمه ی عشق...

توکه سرشارترین عاطفه را نزد توپیدا کردم وتو که سنگ صبورم بودی

در تمام لحظاتی که خدا شاهد غصه و اندوهم بود.

به تو می اندیشم!

به تو می بالم!

و از تو می گیرم هرچه انگیزه درونم دارم...

دوستت دارم از همین نقطه خاکی تا عرش

از زمین تا به خدا...

می دونم دلت گرفته........من برات سنگ صبورم چی شده تنها نشستی.........مثل تو از همه دورم واسه من زندگی سرده........نکنه تو هم غریبی کاش می شداشکاتوپاک کرد........بمیرم تو هم بریدی چه تبسم قشنگی........وقتی به غمها بخندی آخه ارزشی نداره........دل به این دنیا ببندی نازنین دنیا همینه........اونکه خواب بود بدترینه نکنه تنهات گذاشته........آخره عشقها همینه میدونی چقدر عزیزه........قطره سپید شبنم مثل اون اشکای نازت.......رو تن گلهای مریم نازنین خدا بزرگه

سبدی از دل تنگی هایم را بر دوش گرفته بودم وبه این می اندیشیدم که هر گاه 

 تو را دیدم یا با تو سخن گفتم آن دل تنگی ها را با تو در . 

 میان بگذارم اما آنگاه که نوای دل نشین توبه گوش دل من رسید وتصویرچهره ی  

دوست داشتنی تو در آیینه ی دل من نقش بست دانستم  

 که دیگر دلتنگ نیستم ودر یافتم که دل تنگیم برای تو بوده است.

انقدردوست دارم , بشنوی خندت میگیره           تو نگاه میکنیو دلم تو چشمات میمیره

انقدردوست دارم , دیوونه بازی میکنم          گلکم شاکی نشو من تورو راضی میکنم

قیمت چشای تو قلب منه , اندازه نیست           واسه دوست داشتن تو نیازی به اجازه نیست

ساعت دیدن تو , صدای من در نمیاد                 آره تقصیر منه دوست دارم خیلی زیاد

انقدردوست دارم , شماره ها خسته می شن    تا نهایت میرنو , با چشات بسته میشن

قلب من غمگين است

بر زبان نام زيباي تو را ميرانم

و به خود مي گويم : همه ي مردم دنياي دلم بي رحمند

و از اين نفرت و بي رحمي ها ابرها مي بارند

حالمان بد نيست غم کم مي خوريم کم نه! هر روزکم کم مي خوريم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند
خود نميدانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردي آفتاب؟؟
خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند
دشنه اي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد
عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام
عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم
بس کن دل نابساماني بس است کافرم ديگر مسلماني بس است

برای عشق تمنا كن ولي خار نشو  

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو 

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه 

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن  

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير 

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن  

براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن  

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش  

زمانی که کوچک بودم دنیا در نظرم آنقدر بزرگ بود که همیشه آرزو داشتم که روزی آنقدر بزرگ بشوم که بتوانم دنیای به این بزرگی را لمس کنم .......

اما اکنون که بزرگ شده ام می بینم که دنیا خیلی خیلی کوچکتر از آن است که حتی ارزش آرزو کردن را داشته باشد .........

دنبال کسی نگرد که بتوانی با او زندگی کنی .......

به دنبال کسی باش که نتوانی بدون او زندگی کنی ......

حتی ماهی مرده هم قادر است در جریان آب حرکت کند

شاید وقتی که اونقدر ایده ال باشم نیازی به تو نباشه چون اون

موقع هر کسی حاضره منو تحمل کنه اما امروز بهت نیاز داشتم که

 تحمل کردنم کار هر کسی نبود !

الان که هزار تا هم بازی داری مهمه که دل از اونا بکنی و هم بازی

من بشی شاید منم فردا که تو منو صدا میکنی هزار تا هم بازی

داشته باشم !