میشناسم

تو از جنس احساس یک بوته نسرین
                     تو با چکه های شفق آشنایی
تو سر فصل لبخند هر برگ یاسی 
               یر پژوک سرخ صدایی
تو رنگین کمانی ز چشمان موجی
                        تو رمز رسیدن به اوج خدایی                                تو در شهر رویاییم کلبه دل
                   تو یک قصه از .اژه ابتدایی
تو از آه یک ابر مرطوب و تنها
                    تو بارانی از سرزمین وفایی
ترا مثل چشمان خود می شناسم
                        اگر چه ز مژگان چشمم جدایی
 تو یک جرعه از ژاله چشم یک گل
                  تو تعبیری از وسعت انتهایی
تو گیسوی زرین یک بید مجنون
                تو با راز قلب صدف آشنایی
تو امضایی از بال سرخ پرستو
                  تو یک ترجمه از کتاب صفایی
تو با قایقی از بلور گل بخ
                       رسیدی به شهری پر از روشنایی
تو با درد سرخ شکستن همآوا
                  تو صندوقچه امنی از رازهایی
تو از مهربانی کتابی نوشتی
                  که آغاز آن بودن شعر رهایی
تو در شهر ایینه ها می نشینی
                    تو بر زخم سرخ شقایق دوایی
تو تکثیر یک ایه از قامت سبزه هایی
                   تو موسیقی کوچ یک قوی تنها
تو شعری به رنگ سحر می سرایی
تو تکراری از آرزوهای موجی
                     تو شهدی به شیرینی یک دعایی
تو در جهان یک شمع سوزان نهانی
                      تو چون پنجره شاهدی بی صدایی
تو آموزگار دبستان عشقی
تو دفترچه خاطرات صبایی
تو در سوز سرخ مناجات بلبل
تو در کوچه آبی قصه هایی
تو در سرزمین افق ناپدیدی
تو بر زخم آلاله دل شفایی
ترا در این دل غزل هم نددیم
بگو در کدامین دل و در کجایی

  هوا ترست به رنگ هوای چشمانت
دوباره فال گرفتم برای چشمانت
اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا
قبول کن که بریزم به پای چشمانت
بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی بر د
اگر چه خوانده ام از جای جای چشمانت
 دلم مسافر تنهای شهر شب بو هاست
که مانده در عطش کوچه های چشمانت
تمام اینه ها نذر یاس لبخندت
جنون آبی در یا فدای چشمانت
چه می شود تو صدایم کنی به لهجه موج
به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت
تو هیچ وقت پس از صبر من نمی ایی
در انتظار چه خالیست جای چشمانت
به انتهای جنونم رسیده ام کنون
به انتهای خود و ابتدای چشمانت
من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز
تو و نیامدن و عشوه های چشمانت
خدا کند که بدانی چه قدر محتاج ست
نگاه خسته من به دعای چشمانت .
 

چرا بلبل همیشه نغمه خوان است
چرا بر برگ شبنم می نشیند
چرا آلاله های باغ سرخند

چرا باران همیشه قطره قطره ست
چرا در خانه ها دریا نداریم
چرا در باغچه یا توی گلدان
گلی یا برگی از رویا نداریم
چرا پروانه ها معنای عشقند
چرا جغدان همیشه اشکبارند
چرا مردم همانند کبوتر
درون خانه ها جغدی ندارند
 چرا در هر کتابی آسمان ها
همیشه آبی و خوشرنگ هستند
چرا هیچ آسمانی رنگ غم نیست
چرا مردم خدا را می پرستند
چرا ما عاشق باد صباییم
چرا یک بار با طوفان نباشیم
چرا در هر زمان در فکر دریا
چرا یکبار با باران نباشیم
چرا گلزار ها شاداب و سبزند
چرا قلب بیابان لالهگون است
چرا دستان برکه پک و نیلی است
چرا چشم شقایق رنگ خونست
چرا لبهای مردم نیمه خشک است
چرا لبخند در آن جا ندارد
چرا توی قفس هامان قناری ست
چرا هیچ آدمی درنا ندارد
چرا بالا تر از احساس عشقست
چرا تصویر از اینه پیداست
چرا نیلوفران پیک بهارند
چرا احساس در دل ها شکوفاست
 اگر چه این بیان آرزو بود
ولی آخر چرا زیبا نباشیم
 چرا یک بار چون بال پرستو
چرا یک بار چون دریا نباشیم

چقدر دریای عشق زیباست!

بزرگترین هدیه من به تو قلبم بود،قلبی که از اولین دیدارمون شد جایگاه عشق تو.

قلبی که در سینه ام فقط برای تو و عشق تو می تپید.

قلب من،با تمام عشقی که در آن نسبت  به تو دارم،برای تو.

قلبم از اول هم مال تو بود.

هميشه براي کسی بخند که ميدونی به خاطر تو شاد ميشه واسه کسی گريه کن

 که ميدونی وقتی غصه داری و اشک ميريزی برات اشک ميريزه براي کسی غمگين

 باش که در غمت شريکه عاشقه کسی باش که دوستت داره

 

 

هیچ وقت فراموشت نمی کنم چون دوستت دارم.....

 

                     

کسی آمد که حرف عشق را با ما زد

دل ترسوی ما هم دل را به دریا زد

به یک دریای طوفانی دل ما رفته مهمانی

چه دور ساحلش از دور پیدا نسیت  یه عمری راه و در قدرت ما نیست

باید پارو نزد باید وا داد.... باید دل را به دریا داد

خودش می بردش هر جا که دلش خواست هر جا که بردت بدون ساحل همون جاست

به امید که ساحل داره اون دریا  به امیدی که آرو م میشه این دریا

به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره

به عشقی که نمی بینی شب هاشو بی ستاره

دل ما رفته مهمانی به یه دریا طوفانی

باید پارو نزد باید وا داد

هر جا که بردت بدون ساحل همون جاست

دوست دارم